دروازه کازرون، گره کوری که دندان میشکند

آخرين اخبار

کد خبر : 383

تاریخ ارسال : 24 دي 1388

نسخه چاپی

ارسال به دوستان

خیابان طولانی سیبویه را که به سمت غرب بروی به یک چند راهی می‏رسی که پر از ماشین‏های گیر کرده پشت ترافیک است و پر از صداهایی که صدای موتور ماشین‏های مانده در ترافیک سنگین را در خود بلعیده و هر از گاهی بوقی به اعتراض، احترام یا ... صداها را می‏بلعد! کیسه‏های پلاستیکی پر از میوه و سبزی و ماهی به دستانی که لا به لای ماشین‏های نامنظم پارک شده، پی مأمور راهنمایی رانندگی می‏دوند و از آمدنشان پشیمان هستند.
دروازه کازرون شیراز بازار مکاره‏ای است که به قول یکی از کاسب‏ها از شیر مرغ تا جان آدمیزاد در آن یافت می‏شود و در تمام شهر که بگردی به درست یا نادرست لقب ارزانی را پی آن می‏شنوی. اما دو دو تایی منصفانه اگر با خود بکنی، ارزان که نمی‏خری هیچ، ضرر هم باید بدهی!.
فریاد شاگرد مغازه ماهی و میگو فروشی که پیراهنش زمانی سفید بوده، گوش را آزار می دهد. سبدهای زرد و سفید دو طرف پیاده روی باریک روی زمین چیده شده و یکی دو تا از همین به اصطلاح سفیدپوش‏ها با شیلنگی که قسمتی از آن آهنی است بر روی ماهی‏های درون‏شان آب می‏پاشند و آب‏ها از زیر سبد روان می‏شود و ارتباطی نه چندان دلچسب میان ماهی‏های ته سبد با زمین نه چندان پاک برقرار می‏کند.
دهان که باز می کنی تا از کسبه ماهی فروش سئوالی بپرسی، حلقت پر می‏شود از بوی گند ماهی که تا مغز جانت می‏نشیند و حالت تهوع به تو دست می‏دهد.
ماهی فروش می‏گوید: اینها تازه تازه است، همین امروز از جنوب آمده! و با دست یکی از ماهی ها را بر می‏دارد که انگار سنگ سر است و بدنش را هی فشار می‏دهد و می‏گوید: می‏بیند، منظورش جای انگشتان است که آرام به حال اول باز می‏گردند، و باز می‏گوید: هوا هم که سرد است و روی آنها(ماهی‏ها) هم پر از یخ، دیگر بهداشت یعنی چه؟ نمی فهمم.
یکی که او هم روپوشی باصطلاح سفید به تن دارد، از انتهای مغازه‏ای که بزرگ است و تا سقف با کاشی پوشانده شده، با چاقویی که در دست دارد بلند می‏پرسد، چی میگه؟ کیه؟ چی می‏خواد؟
و مغازه‏دار می‏گوید: میگه خبرنگاره، شده مأمور بهداشت، فکر سلامت مردم و ماهی‏ها است، و ریز می‏خندد از سر تمسخر.
رویش را که آنطرف می‏کند، دست دراز می‏کنم تا یکی از ماهی‏ها را که رنگش با بقیه متفاوت است لمس کنم که تقریباً فریاد می‏زند. از زیر نکش! اینا، می‏خوای امتحان کنی اینا و ماهی‏های روی بساط را نشان می‏دهد.
از زیر پیشخوان آبی غلیط شده می‏چکد، همراه با کمی خون و کف مغازه خیس است و یکی در گوشه‏ای بر روی سکویی که سفید نیست، فلس‏های ماهی را با چاقو می‏گیرد تا آن را هم تکه تکه کرده بر روی بقیه تکه ماهی‏های درون پلاستیک که کف ترازو پهن شده بریزد.
مغازه‏دار باز رو بر می‏گرداند و باز یکی از ماهی‏های حلوا را از ته یکی از سبدها بر می‏دارم و فشارش می‏دهم، طول می‏کشد تا جای انگشتم به حالت اول برگردد.
پشت آب شش آن را بو می‏کنم، بوی لجن می‏دهد، آن را می‏اندازم و به دستم که بوی بد ماهی، بوی مغازه ماهی فروشی و بوی روپوش ماهی فروش و... را می دهد نگاه می‏اندازم، چندشم می‏شود.
جلوتر وارد کوچه‏ای می شوم که در میانه آن کف کوچه پر از گل و لای و سبزی و میوه گندیده است و آدم‏ها تند تند پا روی آنها می‏گذارند و رد می‏شوند.
سینی‏های گوجه، خیار، سیب‏زمینی، پرتقال، سیب و... فریاد میوه فروش‏ها که ترغیبت می‏کند برای خرید. اما قیمت‏ها چندان با میوه فروشی‏های لوکس زیاد فرقی ندارد. تفاوتشان تمیزی میوه فروشی لوکس و کثیفی اینجا، سوا کردنی بودن میوه و جالیزهای آن‏جا و در هم بودن همه چیز در اینجا است.
حرف‏ها را در و دیوار مغازه‏ها با آن آدم‏های چروکیده زحمت‏کش، زمستان قاچ قاچ شده و زبر و دیوار مغازه‏ها زبرتر، کف کوچه پر از آلودگی و کف مغازه‏ها آلوده‏تر، با صدای بلند فریاد می‏زنند، اگر گوش شنوایی باشد.
به مغازه های متعددی که علاوه بر دو سوی دروازه کازرون در خیابان گِل کوب هم بر پا شده‏اند، دست فروش‏هایی را هم که هر کدام سبدی از ماهی، بدون یخ و حائل روی زمین گذاشته و بعضی‏هاشان گاهی چشم‏ها را می‏پایند و سطل آبی از آب جوی حاشیه خیابان پر کرده و بر سر و روی ماهی‏ها می‏ریزند، باید اضافه کرد.
پسر بچه‏هایی که روی جعبه چوبی با چاقوهای تیز و با سرعت فلس‏های بدن ماهی را می‏تراشد و دیگری که آن را تکه تکه می کند در گوشه کنار پیاده‏رو به چشم می‏آِیند و خریدارانی که انگار هیچ‏گاه به این نمی‏اندیشند که این ماهی‏ها قرار است سلامت را برایش به ارمغان آورد یا...
به گزارش ایسنا بیشتر مردمی که از دست فروشی‏ها ماهی می‏خرند حاضر به گفت و گو نیستند، آنها قیمت دست فروش‏ها و مغازه‏دارها را با هم مقایسه می‏کنند و صرفه را در خرید چند ماهی از دست فروشان می‏بینند.
اما شاید اگر تا آخر شب در میان ازدحام دروازه کازرون پرسه بزنی، ببینی بعضی سبدها به در مغازه‏ها بازگردانده می‏شوند تا صبح که بار دیگر پر از ماهی به میانه پیاده‏رو بنشینند. شاید اگر خوب چشم بدوانی زنان و مردان آشنایی را هم ببینی، آنهایی که زمانی در بازارچه قدیم ماهی فروشان شیراز، سه‏راه مدبر، ماهی می‏فروختند، جنوبی‏هایی که آن روزها مهاجری در شیراز بودند و امروز شهروندان شیرازی‏اند.
در میان این ازدحام، در میانه کوچه‏ای که به امام‏زاده سید تاج‏الدین غریب می‏رساندت زنی به همراه یک پسر بچه در گوشه‏ای زیر پیشخوان دو میوه فروشی که به هم متصل شده، در میان میوه و جالی‏های دور ریخته، کم‏تر خراب‏ها را سوا می‏کنند.
آن طرف‏تر مردی از فرط نشئگی سرش تا قوزک پاهایش رسیده و مرد سبزی فروش در حالی که سیگارش میان دو انگشتش دود می‏شوم، پشت پیشخوان چُرت می‏زند! و آن طرف‏تر ماموراها معتادان تابلو را جمع‏آوری می‏کنند و اگر رد شانه‏هایت را به سمت قبله بگیری به تابلویی غریب از یک سالن نمایش قدیمی و تنها در میانه این شلوغی خواهی رسید.
تالار ابوریحان که نمایش‏هایش اگر چه دیدنی است اما کمتر تماشاگری دارد و هرچه چشم بدوانی از کتابچه‏های فرهنگ شهروندی و فرهنگ ‏سازی‏ها هم ردی نمی‏بینی.
اینجا دروازه کازرون شیراز است، قلب شهر شیراز، دروازه کازرون از وقتی یاد دارم همین شکل بوده، حالا کمی باریک تر بدون پل هوایی! و درست روبروی آن همه مغازه، مرکز بهداشت استان با آن تابلوی بزرگ سفید خود نمایی می‏کند.
ساعت به هشت شب نزدیک می‏شود و ترافیک خودروها به اوج می‏رسید و تعداد وانت‏ها و گاری‏های کنار خیابان لحظه به لحظه اضافه‏تر. ماشین‏ها و گاری‏هایی که دو سوم خیابان را اشغال کرده‏اند، بی‏اعتنا به کیوسک پلیس که درست در گلوی ورودی خیابان قاآنی، در آرامش بر زمین نشسته است.

منبع: ايسنا

نظرات

	نام :

	ايميل :

	وب سايت :

	نـظـر :